نگاهی گذرا به وضعیت موسیقی قبل انقلاب و بعد انقلاب

من در این چند روز نظرات زیادی را از شما عزیزان در این وبلاگ خوانده ام و حتی توهین هم شنیده ام.ولی این دلیل نمیشود که من نتوانم به کارم در وبلاگ ادامه دهم.بعضی از دوستان منطقی انتقاد کردند و من هم از این دسته از عزیزان تشکر کردم.ولی متاسفانه بعضی از افراد هم عفت کلام ندارند و کلمات زشتی از دهانشان خارج میشود.بعضی از دوستان از من میخواهند که در قالب ردیفها و گوشه ها بحث کنم اخه دوستان عزیز کسانی که هنوز حرف دهانشان را نمی فهمند چطور میخواهند بحث علمی را درک کنند.

اینگونه افراد همان بهتر که خاموش شوند و اظهار نظر نفرمایند.چون با حرفهای انها من نه تنها که نا امید نمیشوم بلکه با قدرت و روحیه بیشتری به کارم ادامه میدهم.

من امروز میخواهم به وضعیت موسیقی اصیل ایرانی قبل انقلاب اشاره کنم.از وضعیت موسیقی که رو به انحطاط بود و مردم دیگر به این موسیقی علاقه ای نشان نمیدادند.و بیشتر مایل به شنیدن موسیقی کوچه بازاری و جاز بودند.البته اساتیدی مثل بنان و قوامی و ادیب خوانساری و وزیری و ....در موسیقی ما وجود داشتند.ولی به علت اینکه مردم ما همیشه دنبال کارهای جدید و خاص بودند و دیگر این موسیقی برای مردم خسته کننده شده بود.تا اینکه در یکی از روزهای دهه ۳۰ صدایی مردم را در جای خود میخکوب کرد و همه در پای رادیوی منزلشان سکوت کردند.صدایی که قلبها را به لرزه انداخت و عشق را در مردم زنده کرد.این صدا متعلق بود به اکبر گلپایگانی. و اوازی هم که از رادیو پخش شد اواز مست مستم ساقیا دستم بگیر بود با پیانو مرتضی خان محجوبی و شعر بیژن ترقی.گلپا با یک سبک جدید شروع کرد و از تکرار پرهیز نمود تا محبوب قلبهای ایرانیان شد.

ان روز روز نجات موسیقی اصیل ایرانی نام گرفت و جوانی جویای نام به نام اکبر گلپایگانی منجی موسیقی نام گرفت.مردم از این رو به ان رو شدند حالا موسیقی اصیل ایرانی وصدای اکبر گلپایگانی ارامش دهنده قلبهای مردم شده بود.موسیقی ما رفته رفته رونق میگرفت و اوازه شهرت گلپا هم در همه جا پیچیده بود حتی در کشورهای خارجی.که حتی کار به جایی کشید که کارگردان مشهور و بزرگ ایتالیائی(پازولینی)در یکی از فیلمهایش از صدای جادوئی اکبر گلپا استفاده کرد..اولین برنامه موسیقی ایران با نام گلهای جاویدان و به مدیریت استاد داود پیرنیا کار خود را شروع کرده بود که در ان برنامه فقط ۴ خواننده میتوانستند به اجرای اواز بپردازند.این خوانندگان عبارت بودند از استاد قوامی و استاد وزیری و استاد بنان و جوان خوش صدا اکبر گلپایگانی.البته در این برنامه خواننده هایی مثل ادیب خوانساری و شهیدی هم به اجرای برنامه پرداخته اند.بعد از ان برنامه گلها وسعت گرفت و برنامه هایی مثل برگ سبز و شاخه گل هم پدید امدند و خوانندگان دیگری مثل ایرج و خوانساری و شهیدی و پوران و الهه و مرضیه و ... هم به همراه گلپا و بنان و ... در ان شرکت داشتند.حالا بازار موسیقی در ایران بسیار بود و از کشورهای مختلف برای خوانندگان ایرانی و در راس انها گلپا برای اجرای برنامه در ان کشورها دعوتنامه می فرستادند.حالا سیل خواننده بود که به موسیقی اصیل رو می اوردند.و خوانندگانی مثل هایده و مهستی و شجریان و ....هم به این جمع پیوستند تا موسیقی ما رفته رفته ابهت بیشتری بگیرد.و میتوان گفت که درخشش گلپا در موسیقی ایران همه را به موسیقی علاقه مند کرده بود و حتی خود گلپا مشوق خیلی از این خواننده ها مثل شجریان بود.

موسیقی ما در این سالها علاوه بر داشتن خوانندگان بزرگ نوازندگان بزرگی نیز داشت.نوازنده گانی مثل جلیل شهناز و بدیعی و عبادی و شریف و یاحقی و تجویدی و محجوبی و خرم و تجویدی و کسائی اسد الله ملک و جهانگیر ملک و ... داشت.و بیشترین همکاری را با استاد گلپا داشتند و صدای گرم ایشان را همراهی می نمودند

و  گلپا در میان ان خواننده های بزرگ به عنوان بهترین معرفی شده بود و این کار خیلی سختی بود که گلپا با پشتکار و تمرین و نواوری به ان رسیده بود.گلپا در اوج دوران خوانندگی خود بود که انقلاب شد و بعد از ان هم که ممنوع الفعالیت شد البته به لطف عده ای از دوستان و همکاران هنری.

و فقط چند اهنگ در سالهای ابتدائی انقلاب خواند مثل وطن و مزرعه.حالا بعد انقلاب که خواننده های زن هم اجازه فعالیت نداشتند و فقط چند خواننده در موسیقی ما فعالیت میکردند مثل شجریان و رستمیان و ناظری و افتخاری و ...

و موسیقی ما صلابت گذشته را نداشت.چون رقابت کم شده بود و در بین این خواننده ها شجریان توانست به جایگاه خوبی دست یابد و از نبود مدعی نهایت استفاده را برد.

کسانی مثل گلپا که بهترین خواننده قبل انقلاب بود در بیرون گود بودند و ناظری و افتخاری هم توان رقابت با شجریان را نداشتند.و شجریان حرف اول را در بین ان خواننده ها میزد.حالا یک سوال از شما دوستان دارم شما وضعیت موسیقی قبل انقلاب را که به طور گذرا نوشتم خواندید و دیدید که موسیقی سنتی ما در اوج بود و اگر به وضعیت موسیقی اصیل ما بعد انقلاب نگاهی داشته باشید می بینید که این موسیقی دیگر صلابت گذشته را ندارد و جوانان بیشتر به موسیقی غربی و یا پاپ رو اورده اند به نظر شما دلیل این گرایش چیست؟ایا این نیست که خوانندگان بعد انقلاب پرچمدار خوبی برای این موسیقی نبودند و اگر خوب کار کرده بودند مطمئنن مردم باز هم به این موسیقی گرایش بیشتری نشان میدادند؟

و چرا بعد بازگشت اساتیدی مثل گلپا و ایرج به دنیای موسیقی فعلی ایران مردم بیشترین استقبالها را از البومهای این اساتید کردند و حتی البوم مست عشق گلپا به عنوان پر فروشترین البوم بعد انقلاب معرفی شد؟ایا این نیست که مردم هنوز هم که هنوز هست اساتید گذشته موسیقی ایران را فراموش نکرده اند و انها را دوست دارند؟

البته من به عده ای از عزیزان حق میدهم که شناخت کافی از اثار استاد گلپا را ندارند.به این دلیل که اثار محدودی از استاد در بازار موجود میباشد به غیر از ان البومهایی که از طریق شرکتهای پخش نوار وارد بازار شده است فقط یک mp3 از اثار استاد گلپا در بازار موجود میباشد که ان هم بیشتر شامل ترانه های استاد هست و از اوازهای ایشان اثار بسیار کمی در بازار موجود میباشد.

کسانی مثل من به علت علاقه وافری که به استاد گلپا داریم دربه در دنبال اوازهای استاد هستیم و در این راه هم به سختی موفق میشویم.ولی مطمئنن کسانی که فقط اسمی از گلپا را شنیده اند و شنونده عادی هستند هیچوقت این تلاش را نمیکنند تا اثار بیشتری از گلپا را به دست بیاورند و به همین دلیل باید هم قبول نکنند که گلپا در تاریخ اواز ایران بی نظیر هست.

و من به عنوان سردبیر اغین وبلاگ قول میدهم که تا انجا که میتوانم از اثار ماندگار استاد گلپایگانی در وبلاگ قرار دهم تا شما عزیزان جوان بتوانید انها را دانلود کرده و با صدای جاودانی و ملکوتی استاد اواز ایران بیشتر اشنا شوید.

به زودی با مطالب جدید برمیگردم.در پایان عید سعید غدیر خم را خدمت همه شما عزیزان تبریک و تهنیت عرض مینمایم.

یا علی.